PHOTOBOOTH

 

 

 

Zakład fotograficzny Przemka Krzakiewicza w Krakowie – Fotobudka

Fotobudka jest projektem-narzędziem, polegającym na wykonywaniu kamerą wielkoformatową /4 x 5 cala/ portretów, złożonych z czterech fotografii.

Fotografie wykonywane są według ściśle określonego schematu, a fotograf uprzedmiotawia się, stając się elementem fotograficznej machiny. W sensie artystycznym narzucenie sobie i modelowi sztywnych obdartych z rysu indywidualności reguł, przypomina poszukiwania literackiej grupy OuLiPo. Kreowanie najprzedziwniejszych procedur miało w przypadku Goerges’a Pereca (najważniejszego obok Raymond Queneau przedstawiciela grupy) na celu, poza eksperymentem formalnym, wypełnienie metafizycznej pustki. Zabicie lęku przed nicością. „Przez dłuższą chwilę drżałem przed pustą kartką papieru” – pisał Perec. W przestrzeni skonstruowanej w oparciu o odgórnie narzucone procedury pozostają nadal miejsca niedookreślone, jednak wypełniać je jest już o wiele łatwiej.

W projekcie interesujący jest również performatywny aspekt samego fotografowania. Mechaniczność aparatu wymaga wykonywania określonych czynności podczas fotografowania, wpływając na sposób myślenia fotografa, punkt widzenia oraz skłaniając go do analizy ograniczeń. Wszystkie te elementy wpływają również
na fotografowanego – efekt tej interakcji widać na zdjęciach. Narzędzie determinuje zachowania a zapis staje się naznaczony interpretacją obrazu przez aparat fotograficzny. Projekt wykracza poza ramy fotografii z jednego jeszcze powodu. Próba organizacji i mechanizacji pracy (twórczej) jest dla Przemka Krzakiewicza pytaniem o możliwość i zasadność dostosowania się fotografa do określonego, arbitralnie narzuconego rytmu działania. Fotobudka jest także prywatnym eksperymentem, na drodze którego ma się rozstrzygnąć czy po wielu latach pracy freelancerskiej autor jest jeszcze w stanie przekonfigurować swoją pracowniczą podmiotowość prekariusza.

W Fotobudce klient ma co prawda prawo do przybrania określonego przez siebie wyrazu twarzy, ale wszelkie odstępstwa od określonych w regulaminie procedur
są surowo zabronione. Osoby, które zdecydują się wziąć udział w projekcie, zobowiązane będą do zapoznania się z jej regulaminem, który nawiązuje do regulaminu Firmy Portretowej Witkacego. Zbiór zasad zaproponowanych przez Krzakiewicza określa procedury działania oraz zasady postępowania w intymnej relacji jaka zawiązuje się pomiędzy fotografem, fotografowanym i maszyną. Tworzenie i podgrzewanie owej relacji jest integralnym składnikiem Fotobudki,
kto wie czy nie ważniejszym od finalnego poczwórnego portretu.

 

[EN]

The PhotoBooth is a project-device which uses a 4” x 5” large format camera
to take portraits made up of four photographs. The photographs are made according to a certain pattern, and the photographer objectifies himself, becoming part
of the photographic machine. In an artistic sense, the imposition of firm
rules – devoid of individuality – on oneself and the model, is similar to
the literary exploration of the OuLiPo group. Creating the most bizarre procedures was for Georges Perec – one of the major figures of the group, along with Raymond Queneau – in addition to formal experiment, a means to fill the metaphysical void. To kill off the fear of nothingness. “For a long moment, I trembled before a blank sheet of paper,” wrote Perec. However, the space constructed on the basis
of arbitrarily imposed procedures still holds an undefined space. However, filling them is already so much easier.

What is interesting about the project is the performative aspect of the act
of photography itself. The mechanics of the camera depend on specific actions while taking a photograph, which in turn affect the thinking of the photographer, his point of view as well as prompting an analysis of certain limits. All these elements also influence the person being photographed – the effect of this interaction can be seen on the photographs. The device determines behaviour,
and the image’s registration is marked by the camera’s interpretation of it.
The project goes beyond photography for one more reason. For Przemek Krzakiewicz, the attempt to organise and mechanise (creative) work raises a question about
the possibility and legitimacy of the photographer adapting to a particular, arbitrarily imposed rhythm of action. PhotoBooth is also a private experiment,
a way for the artist to decide whether, after many years of freelance work, he is still able to reconfigure his works’ subjectivity as a member of the precariat.

 The customer has the right to assume any facial expression, although it is absolutely forbidden to break any of the rules. People who decide to participate in the project will be required to read the PhotoBooth rules, which are a hat tip to the Rules of Witkacy’s Portrait business. The set of principles proposed by Krzakiewicz specifies the operating procedures and rules of conduct which set out the intimate relationship between photographer, photographed and machine. The creation and warming of this relationship is an integral part of PhotoBooth, and who knows, perhaps even more important than the final quadruple portrait.

 

Zakład fotograficzny Przemka Krzakiewicza w Krakowie – Fotobudka from studioFILMLOVE on Vimeo.

 

 

--------------------------------------------------------------------------------- 

ZPAF Gallery, św. Tomasza 24, Kraków

Data wystawy
13.06.2015 - 12.07.2015
Wernisaż:
12.06.2015 godz. 20.00
kurator: Piotr Sikora

Exhibition date:
13 Jun – 12 Jul 2015
Opening date:

----------------------------------------------------------------------------------